FOTODOK
PROJECT TYPE
– Fotografie
TOOLS USED
– Photoshop
– Lightroom
– InDesign
UITINGEN
Poster
KERNWAARDEN
– Creativiteit
– Documentatie
– Verbinding
– Persoonlijkheid
Voor mijn project bij FOTODOK kreeg ik de kans om een uniek familieverhaal te vertellen door middel van een reeks zelfgemaakte fotografie. Dit project richtte zich op een belangrijke gebeurtenis uit het verleden. Gedurende twee maanden heb ik beelden gemaakt en verzameld die samen een documentair verhaal vormen. De beelden die samen het eindwerk maken zijn uiteindelijk tentoongesteld op school als onderdeel van een grotere fotodocumentaire-expositie. FOTODOK, een centrum voor documentairefotografie in Utrecht, stimuleert het verkennen van onderbelichte thema’s, waardoor ik mijn verhaal kon integreren in deze bredere context.
Deze opdracht was voor mij erg persoonlijke. Het vertellen van een familieverhaal waar ik eerst niet veel van wist, maar door deze opdracht veel meer over geleed heb, was niet alleen interessant, maar ook ontzettend leuk om te doen. Het proces van het maken van beelden en het regelen van alles wat ik graag wilde fotograferen was enorm speciaal. Ik heb veel geleerd en het was zo bijzonder om dit te maken doen.
Dit verhaal gaat over mijn beppe die aan het einde van de tweede wereldoorlog, in januari 1945, wist te voorkomen dat haar vader, mijn overgrootvader, gedeporteerd werd naar Duitsland.
Mijn overgrootvader zat in het “ondergronds verzet”. In zijn boerderij waren schuilplaatsen gemaakt, waar onderduikers zich konden verbergen. Ook waren er holen in het opgestapelde hooi gemaakt, waarin o.a. geweren, munitie, fietsen en radio’s werden verstopt. Aan het einde van de oorlog, wordt mijn overgrootvader gewaarschuwd: “je bent verraden!”
Het “vluchtplan” ging in werking. De gewaarschuwde arbeiders laadden de fietsen, geweren en munitie op een hooiwagen, het oudste en meest ervaren Friese paard werd ervoor gespannen. Alles moest weg uit de boerderij.
De radio’s die droog moesten blijven, werden door de voederluiken op de hooizolder voor de koeien gezet. Bedekt met een dikke laag hooi waren ze onzichtbaar en onvindbaar vanuit de stal.
De soldaten stonden in de woonkeuken. Mijn beppe zat in de kinderstoel, anderhalf jaar oud, een lief, vrolijk lachebekje. De soldaten waren verrast, waarschijnlijk overdonderd en duidelijk gecharmeerd van mijn beppe. Haar blije lach ontwapende en vertederde hen, sloeg een gat in hun “pantser” en ze beseften dat haar vader niet meegenomen kon worden.
Later heeft hij altijd gezegd dat mijn beppe hem gered heeft uit handen van de vijand.